Nazwa "kabaret" wywodzi się od francuskiej winiarni lub tawerny. Piwnice takie służyły jako miejsce występów wędrownych komediantów, których wpuszczali właściciele z nadzieją na zwabienie klienteli. W drugiej połowie XIX wieku główną formą rozrywki w kabaretach stała się piosenka, czyli chanson. Nie jest łatwo uświadomić sobie obecnie znaczenie piosenki w czasach, gdy o radiu i tym bardziej telewizji nikt nawet nie pomyślał. Były to zarówno limeryki miłosne jak i satyry na życie polityczne i społeczne. Ówczesne środki masowego przekazu - gazety - znajdowały się pod wpływem klas mających pieniądze. Głosem ludu, ulicy była piosenka. A artyści bardzo dobrze umieli to wykorzystać. Piosenka mogła oszukiwać lub ośmieszać władzę, ale także nawoływać do mobilizacji sił. Było to więc najbardziej demokratyczne narzędzie satyry, krytyki i protestu.

Bistra czy kawiarnie z jednym śpiewakiem szybko rozrastały się, zaczynały wykorzystywać kostiumy, rekwizyty, specjalną scenografię - tak powstały tzw. cafe-concerts, które pod koniec stulecia przekształciły się w music-halle. Ich publiczność była już znacznie większa, ale celem nadal była przede wszystkim rozrywka. Do programu music-hallu mogła wkraść się piosenka satyryczna, jednak siedzibą ostrzejszej formy chanson stał się intymny kabaret. Kabaret wyrósł z cafe-concerts, ale już od 1881 roku pojawiły się w nim zwiastuny zabawy intelektualnej i artyzmu. Stał się miejscem przyciągającym artystów. Dzięki połączeniu ich pracy na rzecz sztuki z ludową piosenką satyryczną i protestacyjną powstał kabaret. (źródło: kabaret.wirtualia.pl)