DRUGI OGÓLNOPOLSKI PRZEGLĄD PIOSENKI AUTORSKIEJ - HYBRYDY '79

Drugi OPPA zrealizowany został przez nieco inny zespół: kierownik główny – Jacek Wróblewski, kierownik artystyczny – Piotr Bakal, kierownik organizacyjny – Wiesław Rybaczewski, ponadto: reklama – Barbara Markowska, wydawnictwa – Ryszard Archacki, oprawa plastyczna – Grzegorz Grzybowski, szef akustyków – Maciej Szymczak. Drugi OPPA zainaugurował koncert w kinie Palladium, w reżyserii Jacka Cygana pt. „Remananty piosenkarskie” (po VI Festiwalu Kultury Studentów PRL), w którym wystąpiła ówczesna czołówka piosenkarzy studenckich: Elżbieta Adamiak, grupa BABA, Jan Błyszczak „Mufka”, Waldemar Chyliński, Jacek Kaczmarski, grupa „Nasza Basia Kochana”, Andrzej Poniedzielski, Wolna Grupa Bukowina, Wały Jagiellońskie i inni.

Do konkursu zakwalifikowano ok. 30 wykonawców. Dwie równorzędne Pierwsze Nagrody zdobyli: Marek Ferdek z zespołem „Wesołe Jajko z Radzymina” z Wrocławia i Wojciech Kulpiński z zespołem „Poetyckie Pisanki” z Wrocławia (wysokość pierwszej nagrody wzrosła do 4000 zł). Drugą Nagrodę (3000 zł) otrzymał Andrzej Janeczko z Olsztyna, dwie równorzędne Trzecie Nagrody (po 2000 zł) przypadły Janowi Błyszczakowi „Mufce” z Wrocławia i Janowi Zabieglikowi z Warszawy. Wyróżnienia honorowe otrzymali: Ewa Gaworska z Warszawy, Grzegorz Grabski z Warszawy oraz duet Duśka i Wojtek Staroniewicz z Sopotu. Do udziału w koncercie laureatów zaproszono duet Wojciecha Jarocińskiego i Wacława Juszczyszyna z Wrocławia, Włodzimierza Kucnera z Warszawy, Zbigniewa Rojka z Olsztyna, Antoniego Murackiego i Sławomira Wolskiego z Warszawy.

W Jury II OPPA znaleźli się: Agnieszka Osiecka, Magda Umer, Andrzej Jaroszewski, Janusz Koman, Jacek Korczakowski, Waldemar Parzyński, Andrzej Wasylewski, Maciej Zembaty oraz Cezary Pawłowski i Zbigniew Sawicki (przedstawiciele SZSP) i Piotr Bakal (sekretarz Jury). Przegląd odbył się w dniach od 2 do 4 marca 1979 roku. Stał na dobrym poziomie muzycznym i literackim. Zwyciężyły piosenki o charakterze kabaretowym. Jan Błyszczak „Mufka” po raz pierwszy wykonał tu swój późniejszy wielki przebój „Maleńka moja” – parodię stylu Krzysztofa Krawczyka, pojawił się po raz pierwszy na estradzie śpiewający a capella dziennikarz Życia Warszawy – Jan Zabieglik, furorę zrobiła piosenka pt. „Jajonauta” wykonana po mistrzowsku przez grupę „Wesołe Jajko z Radzymina”. Być może inny byłby werdykt Jury, gdyby w konkursie mógł wziąć udział Jacek Kleyff. Niestety mimo zakwalifikowania go do udziału w Przeglądzie, ktoś na wysokim, już nawet nie studenckim, szczeblu (podobno był to Komitet Warszawski PZPR), zdecydowanie zabronił jego występu. Jacek Kleyff był jednym z filarów kabaretu „Salon Niezależnych”, który władza uważała za wroga ustroju socjalistycznego. Kabaret miał zakaz występów publicznych i obowiązywał zapis cenzury na nadawanie utworów tego kabaretu w mediach. Wówczas o mały włos nie doszło do zerwania konkursu, gdyż jurorzy ostro zaprotestowali przeciwko takiej ingerencji czynników politycznych. Mając jednak na uwadze dobro i przyszłość Przeglądu ogłosili jedynie oświadczenie w tej sprawie, odczytane przez Macieja Zembatego. Wtedy po raz pierwszy zetknąłem się z tak daleko posuniętą ingerencją ogniw władzy partyjnej w kształt imprezy o - bądź co bądź - małym stosunkowo zasięgu i wąskim kręgu odbiorców. Z perspektywy czasu widać, że było to charakterystyczne dla końca dekady lat 70-ych „przewrażliwienie” będące odbiciem pogłębiającej się słabości i nadciągającego kryzysu, który miał nadejść za niespełna 15 miesięcy – w sierpniu 1980 roku. Silna władza nie przelęknie się śpiewającego barda, ani nie będzie mścić się na „loży szyderców”, jaką był swego czasu Salon Niezależnych. W latach 80-ych przekonałem się na własnej skórze o tej słabości władzy. Do dziś przechowuję teksty swoich piosenek ze stemplem cenzury zakazującej wykonania utworów...

Piotr Bakal