ELŻBIETA WOJNOWSKA

Interpretatorka poezji śpiewanej. Debiutowała w 12 roku życia w Teatrze Dramatycznym im. Adama Mickiewicza w Częstochowie, w adaptacji powieści Henryka Sienkiewicza „W pustyni i w puszczy”. Studiowała wychowanie muzyczne i historię sztuki (KUL). Śpiewa wiersze współczesnych poetów polskich i klasykę europejską. Została odznaczona Krzyżem Kawalerskim za zasługi dla kultury polskiej i działalność społeczną (dyplom Studium Prawno-Samorządowego PAN).

Za jej oficjalny debiut wszyscy uznają 1974 rok, w którym otrzymała nagrodę na Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie oraz na Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu za interpretację utworu „Zaproście mnie do stołu” (Henryk Alber – Włodzimierz Szymanowicz)

Wśród dyskografii na szczególną uwagę zasługują:

Longplay „Życie moje” Polskie Nagrania 1978

Album „Songi Brechta - live” – nagranie koncertowe z Teatru STU w Krakowie (PN 1987), wersja CD (PN1994), nazwany przez krytykę „rarytasem” na rynku wydawniczym.

Jej powrót na scenę w listopadzie 1999 roku został nagrodzony przez publiczność w studiu radiowej Trójki owacją na stojąco. Z tego koncertu i koncertu w 2000 r. ukazała się płyta „Zaproście mnie do stołu” uznana przez krytykę za „powrót w wielkim stylu” (Polskie Radio –Universal Music Polska 2000).

W 2002 r. wydała CD „Sztuczny miód” w Złotej Kolekcji Pomatonu-EMI.

W 2003 roku Polskie Radio z okazji Warszawskiej Jesieni Poezji zarejestrowało i transmitowało jej rewelacyjny recital poetycki, tym razem wyłącznie z towarzyszeniem fortepianu (Włodek Pawlik).

Ważniejsze występy:

§ XI Festiwal Piosenki i Piosenkarzy Studenckich, Kraków (1974) – główna nagroda;

§ XII Krajowy Festiwal Polskiej Piosenki, Opole (1974) – główna nagroda;

§ Międzynarodowy Festiwal Piosenki, Sopot (1974) – występ gościnny;

§ Ogólnopolskie Spotkania Estradowe (1984) - główna nagroda w kategorii recitali;

§ Festiwal Piosenki Aktorskiej, Wrocław (1985) główna nagroda w kategorii profesjonalistów;

§ Festiwal Moniuszkowski (1987) – recital pieśni polskich;

§ Festiwal Piosenki, Drezno (1985) – nagroda FIDOF;

§ Recitale i koncerty w kraju i za granicą: Moskwa, Praga, Budapeszt, Lubljana, Paryż, Rostock, Londyn, Berlin.

Występy w telewizji

Film telewizyjny „Podróże z Hagawem” w reż. Krystyny Bogusławskiej (1975);
Recital wg scenariusza Magdy Umer (1977);
Recital pieśni do wierszy Leszka Aleksandra Moczulskiego z muzyką Jacka Zielińskiego(1981);
Recital songów Bertolta Brechta, w reż. Stefana Szlachtycza (1986);
Spektakl telewizyjny „Gwóźdź Sokratesa” – songi i wiersze Bertolta Brechta, scenariusz i reżyseria: Stefan Szlachtycz (1986);
Widowisko poetyckie „Zawsze poezja ze mną” – recital pieśni do wierszy Władysława Broniewskiego (1987);
Recital „Moje piosenki” z Włodzimierzem Nahornym TVP2 (1988);
Widowisko telewizyjne „Pieśni postne” TVP1 (1991);
„Elżbieta i mężczyźni” FAMA’95, TVP2 (1995);
„Dziesięć utworów o miłości – recital sonetów i pieśni z muzyką Włodka Pawlika TVP2 (1998);
„Zaproście mnie do stołu” – recital dla TV Polonia (2003).
„ Elżbieta Wojnowska śpiewa sonety Szekspira” TVP2 (2004) - rejestracja koncertu w kościele św. Jana w Gdańsku na Festiwalu Szekspirowskim, emisja we wrześniu roku w TVP 2, następnie w TVP Kultura

Ostatnio

§ Autorski scenariusz Zaduszek Powstańczych, udział w programie Piosenki Jaromira Nohavicy po polsku, udział w jury festiwalu Bieszczadzkie Anioły i niespodziewany występ w koncercie finałowym wykonany à capella, który spotkał się z żywiołowym aplauzem kilkutysięcznej widowni (2006)

§ IV edycja Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera – Premiera programu poświęconego w głównej mierze twórczości Jerzego Ficowskiego. Program przygotowany z Wiesławem Komasą, wybitnym aktorem, reżyserem i pedagogiem oraz w opracowaniu i z towarzyszeniem pianisty Wojciecha Majewskiego (wrzesień 2007).

§ Inicjatywa zorganizowania charytatywnego koncertu poświęconego muzyce Henryka Albera, zmarłego 11 stycznia 2008, kompozytora najpiękniejszych pieśni: „Zaproście mnie do stołu”, „Życie Moje”, „Wernyhora”, „Punkt zwrotny” (Łza) - (11 lutego 2008).

Elżbieta Wojnowska śpiewa utwory: Kurta Weilla, Hansa Eislera, Henryka Albera, Janusza Strobla, Janusza Tylmana, Włodka Pawlika i własne kompozycje do wierszy i tekstów m.in.:

Cypriana Kamila Norwida, Stanisława Wyspiańskiego, Juliana Tuwima, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, Władysława Broniewskiego, Włodzimierza Szymanowicza, Andrzeja Bursy, Rafała Wojaczka, Tadeusza Różewicza, Haliny Poświatowskiej, Leszka Aleksandra Moczulskiego, Witolda Dąbrowskiego, Jacka Kaczmarskiego, Romana Kołakowskiego, Agnieszki Osieckiej, Marcina Wolskiego, Włodka Pawlika, Eugeniusza Jewtuszenki, Anny Achmatowej, Maryny Cwietajewej, Bertolta Brechta (w polskiej wersji tekstów Roberta Stillera), Williama Shakespeare’a, Bułata Okudżawy, Jaromira Nohavicy, Mordechaja Gebirtiga (w tłumaczeniu Jerzego Ficowskiego).

Niezmiennie od ponad 30 lat krytyka uznaje ją za wybitną, konsekwentną, nieustannie poszukującą i nonkoformistyczną osobowość artystyczną, której sztuka nie poddaje się przemijającym trendom – szuka własnej drogi. Jej warsztat artystyczny jest przykładem perfekcji w opracowaniu każdego utworu, któremu nadaje piętno własnej osobowości, wymyka się z wszelkich schematycznych ocen czy kategorii. Od dramatu przez lirykę, satyrę po tragizm jej warsztat można uznać za własny warsztat aktorski, a sposób obcowania z publicznością za jednoosobowy, intelektualny teatr muzyczny.

Porównywano ją do Edith Piaf, Ewy Demarczyk, niemieckich wielkich aktorek-śpiewaczek, ale to, co ją wyróżnia, to niezwykłe ciepło i liryzm dominujące w jej interpretacjach. Poeci mówią o niej, że mieszka w ich wierszach, a ich słowa stają się jej słowami (Marian Grześczak, „Słowa wojnowskie”, „POEZJA” 2001 rok).

Dobitnie przekazuje swoją sztuką metaforę i wrażliwość poetycką na świat, a jej niezwykła muzykalność pozwala wykonywać z umiłowaniem każdy rodzaj muzyki: od pieśni przez piosenkę, balladę jazzową, elementy muzyki rockowej, improwizację aż po utwory atonalne, programowe. Trwająca 22 lata współpraca z wybitnym pianistą i kompozytorem Włodkiem Pawlikiem pozwoliła odkryć tę jej wszechstronność.

Jest osobą wymagającą, przede wszystkim od siebie, dla której śpiewanie jest misją prawdziwą. Bez oparcia w jakiejkolwiek instytucji artystycznej, trwa, ma swoją publiczność i nieustannie się rozwija, czego dowodem są jej ostatnie płyty i koncerty.

kontakt w celu zorganizowania koncertu: wojnowska@ballada.pl